Neuroshkencëtari Charan Ranganath argumenton se kujtesa e papërsosur është një nga pikat më të forta të mendjes njerëzore. Në librin e tij të ri Why We Remember, ai shpjegon se kujtesa nuk shërben vetëm për të ruajtur të kaluarën, por për të ndërtuar identitetin tonë dhe mënyrën si e kuptojmë botën.

Sipas Ranganath, truri mëson më mirë përmes gabimeve, pasi rikujtimi i pasaktë ndihmon në përforcimin e lidhjeve të duhura mes neuroneve. Po ashtu, harresa është e nevojshme për të shmangur mbingarkesën me informacione të panevojshme.

Ai thekson se me kalimin e moshës, problemi kryesor nuk është humbja e aftësisë për të krijuar kujtime, por shpërqendrimi. Për ta përmirësuar kujtesën, rekomandohen strategji si krijimi i kujtimeve të dallueshme, organizimi i tyre në mënyrë kuptimplote dhe përdorimi i “shenja-ve” që ndihmojnë rikujtimin.

Sipas tij, edhe kujtimet e rreme tregojnë se memoria është fleksibël dhe vazhdimisht në evolucion, duke u përshtatur me përvojat e reja dhe ndërveprimin me të tjerët.